Po śmierci osoby bliskiej, która zmarła np. w wyniku wypadku czy to komunikacyjnego czy przy pracy, uprawniony może domagać się nie tylko zadośćuczynienia i odszkodowania, ale również renty.

Zgodnie z art. 446 §2 k.c. „osoba, względem której ciążył na zmarłym ustawowy obowiązek alimentacyjny, może żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody renty obliczonej stosownie do potrzeb poszkodowanego oraz do możliwości zarobkowych i majątkowych zmarłego przez czas prawdopodobnego trwania obowiązku alimentacyjnego. Takiej samej renty mogą żądać inne osoby bliskie, którym zmarły dobrowolnie i stale dostarczał środków utrzymania, jeżeli z okoliczności wynika, że wymagają tego zasady współżycia społecznego”.

Analizując kwestię związaną z tym świadczeniem, dobrze byłoby zapoznać się ze stanowiskami sądów. I tak:

  1. „Art. 446 § 2 k.c. w sytuacji, gdy wskutek uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia nastąpiła śmierć poszkodowanego przyznaje osobom, względem których ciążył na zmarłym obowiązek alimentacyjny, możliwość żądania od zobowiązanego do naprawienia szkody, renty obliczonej stosownie do potrzeb poszkodowanego oraz do możliwości zarobkowych i majątkowych zmarłego przez czas prawdopodobnego trwania obowiązku alimentacyjnego. Stwierdził też, iż krąg podmiotów uprawnionych do renty wyznacza istnienie obowiązku alimentacyjnego obciążającego zmarłego w stosunku do osoby pośrednio poszkodowanej przez jego śmierć (…). Podkreślił, iż o prawie i wysokości renty przesądzają możliwości zarobkowe i majątkowe zmarłego oraz potrzeby osób, wobec których na zmarłym ciążył obowiązek alimentacyjny (…). Powodowie otrzymują renty rodzinne, a biorąc pod uwagę wysokość tych rent i wysokość udokumentowanych zarobków zmarłego nie można uznać, aby powodowie doznali szkody. Renta z art. 446 § 2 k.c. ma charakter odszkodowawczy, a nie alimentacyjny. Szkoda powinna być zatem wykazana, choćby nie w ściśle określonej wysokości. Z tych powodów roszczeń rentowych powodów Sąd Okręgowy nie uwzględnił”. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt I ACa 533/15
  2. „W świetle art. 446 § 2 k.c. osoba, względem której ciążył na zmarłym ustawowy obowiązek alimentacyjny, może żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody renty obliczonej stosownie do potrzeb poszkodowanego oraz do możliwości zarobkowych i majątkowych zmarłego przez czas prawdopodobnego trwania obowiązku alimentacyjnego. W zasadzie o wysokości renty przesądzają analogiczne okoliczności, jak o wysokości świadczeń alimentacyjnych. Okolicznościami tymi są potrzeby poszkodowanego oraz możliwości zarobkowe i majątkowe zmarłego. Przy ustalaniu renty powinna być brana pod uwagę hipotetyczna wysokość świadczeń alimentacyjnych, do jakich byłby zobowiązany zmarły”. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt I ACa750/12.
  3. „Zasądzona renta nie może być wyższa od kwoty, którą zmarły byłby zobowiązany świadczyć z tytułu obowiązku alimentacyjnego. Przy ustalaniu jej wysokości należy stosować kryteria przyjęte w art. 135 k.r.o. (usprawiedliwione potrzeby uprawnionego oraz możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego) oraz w art. 446 § 2 k.c. Przepis art. 135 § 1 k.r.o. nie daje podstaw do odmowy żonie równego udziału w dochodach osiąganych przez męża z tego powodu, że udział ten nie mieści się w ramach jej usprawiedliwionych potrzeb. Udział ten - w równym stopniu jest zapewniony z mocy art. 27 k.r.o. bez żadnych dodatkowych warunków. Ograniczanie prawa małżonka do równego udziału w dochodach rodziny, poprzez stosowanie wskazanego ograniczenia zakresu obowiązku alimentacyjnego między krewnymi z art. 135 k.r.o., narusza dyspozycję tegoż art. 27 k.r.o. Obowiązek wypłaty renty wyrównawczej z tytułu śmierci małżonka spowodowanej czynem niedozwolonym pełni funkcje wyrównania wdowie szkody, polegającej na utracie równego udziału w zarobkach zmarłego męża i jest niezależny od tego, czy wdowa znalazła się w niedostatku. Zakres potrzeb małżonka poszkodowanego w rozumieniu art. 446 § 2 k.c. wyznacza wprost art. 27 k.r.o., w granicach równego udziału w zarobkach zmarłego. Szkoda, którą kompensuje renta wyrównawcza wobec wdowy nie musi polegać na utracie wszelkich środków utrzymania wskutek śmierci małżonka. Podjęcie przez nią pracy zarobkowej, jak i osiągnięcie samodzielności gospodarczej przez dzieci nie są zdarzeniami powodującymi utratę prawa do renty”. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 2 sierpnia 2016 r., sygn. akt I ACa143/16.