W dniu 19 lutego 2015 r. SN podjął uchwałę, w której stwierdził, że przewidziany w art. 394 § 2 k.p.c. termin do wniesienia zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji jest zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła zażalenie do sądu drugiej instancji właściwego funkcjonalnie (art. 397 § 2 zdanie pierwsze w związku z art. 369 § 3 k.p.c.).

Zagadnienie, które zostało przedstawione SN dotyczyło sytuacji, w której strona skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji bezpośrednio do sądu drugiej instancji. Sąd ten przesłał je do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, jednakże z uwagi na fakt, że wpłynęło ono już po terminie, zostało odrzucone. W związku z powyższym pojawiła się wątpliwość, co do możliwości zastosowania art. 369 § 3 k.p.c. do zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji przysługującego do sądu drugiej instancji. Rozpoznając zażalenie na powyższą decyzję, sąd drugiej instancji powziął wątpliwości, które przedstawił pod rozstrzygnięcie SN, pytając, czy zażalenie wniesione w terminie tygodniowym od doręczenia stronie skarżącej postanowienia bezpośrednio do sądu drugiej instancji właściwego funkcjonalnie, jest zażaleniem wniesionym z zachowaniem ustawowego terminu określonego w art. 395 § 2 k.p.c.?

SN analizując przedstawione zagadnienie wskazał, że w obowiązujących przepisach regulujących zażalenie nie określono sądu, do którego należałoby wnieść taki środek odwoławczy, poprzestając na wskazaniu, że zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji przysługuje do sądu drugiej instancji, z czego wynikać ma, że zażalenie rozpatrywać ma właśnie ten sąd.

Uchwała SN z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt III CZP 100/14.