W dniu 12 maja 2015 r. Trybunał Konstytucyjny rozpoznał pytanie prawne WSA w Warszawie w zakresie zgodności z Konstytucją RP wynikającego z art. 156 § 2 k.p.a. ograniczenia czasowego stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że „art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 konstytucji”.

Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1)      wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;

2)      wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

3)      dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

4)      została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

5)      była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

6)      w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;

7)      zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

W myśl zaś § 2 powołanego przepisu nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt  P 46/13 (komunikat prasowy Trybunału Konstytucyjnego)